తొలిఙ్ఞాపకం

మా కలయిక... ఇరవై సంవత్సరాల తరువాత....

2011-11-27T00:17:00.000+05:30

మొన్నా మధ్యన లత మెయిల్ చేసింది హైదరాబాద్ వస్తున్నాను పదిహేను రోజులు ఉంటున్నాను మనవాళ్ళు ఎవరైనా కలిసారా అని. ఇంతకీ లత ఎవరంటే నా స్నేహితురాలు. నాతోపాటు డిగ్రీ చదివింది. అమెరికా లో సెటిల్ అయ్యింది. ఇండియా వచ్చి ఈ మధ్యన నాలుగేళ్ళు అయ్యింది. మా డిగ్రీ పూర్తి అయ్యి ఇరవై ఏళ్ళు అయ్యాయి. అప్పుడే ఇన్ని ఏళ్ళు గిర్రున తిరిగాయా అనిపిస్తుంది. సరే నేను కుమారిని మటుకే కలుస్తున్నాను, ఇంకెవరూ టచ్ లో లేరు, ప్రయత్నిస్తాను అని చెప్పాను.
ఆరోజు రాత్రి కూర్చుని నెట్లో వెదకడం మొదలుపెట్టాను. మా వీణ పేస్ బుక్ లో కనిపించింది. పిచ్చ సంతోషం. తన స్కూల్ ఫోటో పెట్టబట్టి గుర్తుపట్టా గలిగాను.తన ద్వారా జయ నెంబరు తెలిసింది. జయ ద్వారా సువర్ణ , కళ్యాణి వివరాలు తెలిసాయి. అలాగే ఇంకో రాత్రి కూర్చుని నా పుస్తక సామ్రాజ్యాన్ని శోదించాను. పద్మ నెంబరు దొరికింది. కానీ ఇప్పుడు వాళ్ళు అక్కడ లేరు. కష్టపడి సెల్ నెంబరు సంపాదించాను. పద్మ ద్వారా వెంకటు, సతీషు ఆచూకీ దొరికింది. నా పుస్తకాల లోనే కవిత నెంబరు అనుకోకుండా భలేగా కనిపించేసింది. ఇంకేముంది.. ఇక అందరం కలవడమే తరువాయి.

ఒక్కొక్కరికి ఫోన్ చేసి మాట్లాడేసరికి తెగ ఆశ్చర్యం ఆనందం. నేను ఈ సారి ఎలాగైనా అందరం లత కోసమైనా కలుద్దామని మిగిలిన వాళ్ళ ఆచూకీ తెలుస్తుందేమో కనుక్కోమని చెప్పాను. మిగిలిన అందరూ వేరే దేశాల లోనే వున్నారు. అందరం నవంబరు ఇదున కలవాలని అనుకున్నాము. ఇక ఆ క్షణం కోసం ఎదురు చూడటమే సరిపోయింది. నేను నాలుగు రోజులముందే మా వాడికి సెలవలు ఇవ్వడంతో హైదరాబాద్ చేరాను. కళ్యాణి వైజాగ్ నుండి వస్తానండి. ఇంకొకరు బెంగళూరు నుంచి. మొత్తానికి ఆ రోజు రానే వచ్చింది. నేను ముందుగా లతని పిక్ అప్ చేసుకున్నాను. నన్ను చూడగానే ఏంటే నువ్వు లావు అవ్వదమా అని ఆశ్చర్యపోయింది. ఇంకా సన్న బద్దానులే అని చెప్పాను. ఈ కాస్త తేడాకే నన్ను లావు అయ్యావని అన్నది. ఇంకా నిజంగా అయ్యానా కింద పడిపోతుంది.
ఇద్దరం కలిసి నెక్లస్ రోడ్ లోని ఈట్ స్ట్రీట్ కి బయలు దేరాము. బయట మా బాగులు చెక్ చేస్తున్నారు. లత తెచ్చిన చాకలేట్లను లోపలి తీసుకు వెళ్ల నివ్వమని ఆపేశారు. వాళ్ళతో గొడవ పడుతున్న మాకు వీపు మీద రెండు దెబ్బలు పడ్డాయి. కవిత మీ ఇద్దరి వీపులు పగలకోట్టేసింది. ఇన్ని ఏళ్ళు అయినా తనకీ అలవాటు పోలేదు.

ముగ్గురం కలిసి లోపల కూర్చున్నాము. మాలో పెద్ద మార్పులు లేవు. పెద్ద వాళ్ళం అయ్యామనే భావన తప్ప. ఈలోగా కవిత అదిగో సువర్ణ వచ్చింది అన్నది. నేను అస్సలు గుర్తుపట్ట లేదు దగ్గరగా వచ్చాక కానీ. తన ఆరేళ్ళ చిన్న కూతురిని తీసుకుని వచ్చింది. పెద్ద అమ్మాయి తరువాత లేటుగా పుట్టిందని సిగ్గుపడింది. చాలా మారిపోయింది. కుమారి ఇంకా రాలేదు. ఫోన్ చేస్తే పెద్ద టెన్షను లో వున్నాను వస్తానో లేదో అన్నది. నాకు అస్సలు బాగా అనిపించలా. ఎలాగైనా రావలిసిందే అని చెప్పాను. ఈలోగా వీణ, వెంటనే కల్యాణి వచ్చారు. ఇద్దరూ ఒకటే గోల. మా కల్యాణి అప్పటిలాగే శ్రధగా అలంకరించుకుని వచ్చింది. వీణా గల గలా అలాగే మాట్లాడుతోంది. ఇక కవిత, లత, సువర్ణ కబుర్లు ఆగడం లేదు. నేను మటుకు అందరినీ ఆనందం గా చూస్తూ ఫొటోస్ తీసుకుంటున్నాను. అందరూ ఒక్క సారిగా అరిచారు. జయ వచ్చింది. తనూ చాలా మారిపోయింది. చాలా నిదానంగా వుండేది. పిచ్చ పోష్ గా వచ్చింది. అందరూ కెవ్వు కెవ్వున కేకలే. ఈలోగా పద్మ, వెంకట్ చేరారు. కుమారి వస్తున్నాను అని మెసేజ్ పంపించింది.
కాసేపటికి కుమారి కూడా వచ్చింది. అందరం ఏదో డిగ్రీ లో సెలవలు అయ్యి కలిసినట్టుగా ఉన్నాము కానీ మేము కలిసి ఇరయై ఏళ్ళు అయినట్టు అనిపించలేదు.
అందరికీ సొంత వ్యక్తిత్వాలు ఏర్పడ్డాయి, అభిప్రాయాలు అభిరుచులూ మారివుంటాయి. జీవితం లోని సుఖదుఖాలని చూసి వుంటారు. కానీ స్నేహం ఎంత అద్భుతమైనది. స్నేహితుల మధ్యన మాటలు ఆ చనువు అలాగే ఇన్ని సంవత్సరాల తరువాత కూడా మారలేదు. అలాగే నాలుగు గంటలు గడిచిపోయాయి. ఇంకా తనివితీరా మాట్లాడుకోవాలని వుంది. కాని వెళ్ళక తప్పదు.
ఒకరి కష్ట సుఖాలు ఒకరం చెప్పుకున్నాము. సువర్ణ తన ఇబ్బందుల గురించి అనగానే కల్యాణి తన చెల్లెలి ద్వారా తనకో మార్గం చూపింది. మాకందరికీ సంతోషం అనిపించింది. తనకు మేమున్నాము అనే భరోసా ఇచ్చాము. సతీషు, శ్రీనివాస్ ఫోనులో మాట్లాడారు. మిస్ అయ్యినందుకు ఫీల్ అయ్యారు. అందరం మాట్లాడాము.
ఇంతకీ నాకో క్రెడిటు దక్కింది. అందరూ నా వల్లనే కలిసామని నాకు ఇంకా అభినందనలు చెపుతూనే వున్నారు. నేను చాలా సార్లు ప్రయత్నించి విసిగి పోయాను. ఏమో మరి మేము అందరం ఇలా ఇరవై ఏళ్ళు గడిచిన తరువాత కలవాలని రాసి పెట్టినట్టు వున్నది.

అందరం సంతోషం నిండిన మనసుతో, వెళ్ళక తప్పదన్న బాధతో ఇక మీదట కనీసం ఏడాదికి వొకసారి అయినా కలవాలని నిశ్చయించు కున్నాము. ఒక్కొక్కరమూ వీడ్కోలు తీసుకున్నాము. ఇదిగో అందరికీ ఫోన్లు చేస్తూ ఫొటోస్ ని అప్లోడ్ చేస్తూ ఇలా ఈరోజు కి కూర్చుని నా జ్ఞాపకాలని నెమరు వేసుకునే తీరుబడి చిక్కింది.

మనసు...ఆంక్షలు....

2011-10-15T22:06:00.003+05:30

మనసు మనసు అంటాం కానీ ఇంతకీ మనసంటే ఏంటి. బుద్ధి వద్దని చెబుతున్నా వినకుండా గంతులేసేదే మనసేమో.
వూహ తెలిసినప్పటినుంచీ ఈ మనసుగోల మొదలుతుంది. వానలో ఆడాలని మనసుపడతాం, కానీ ఆంక్షలు. స్నేహితులతో గంటలతరబడి కబుర్లు చెప్పాలని మనసు పడతాం, కానీ చదివే సమయం తగ్గుతుందని ఆంక్షలు.
చిన్నతనంలో ఇవన్నీ మామూలే. కానీ పెద్ద అయ్యాక కూడా ఈ ఆంక్షలు మనకు తప్పవు అనే పరిస్థితి ఏర్పడుతోంది.
పెళ్లి అవ్వగానే భాగస్వామి ఆంక్షలు, ఆడవారికైనా సరే, మగవారికైనా సరే. పిల్లలు పుట్టగానే వారికోసం మన మనసుకు విధించుకునే ఆంక్షలు. ఇహ మెల్లిగా మనకు మనసు ఉన్నదీ అన్న సంగతే మర్చిపోతాము. మన భాద్యత, మన కర్తవ్యమ్ అనుకుంటూ సర్ది చెప్పేసుకుని జీవితాన్ని వెళ్ళదీస్తూ ఉంటాము.

ఎప్పుడో ఉన్నట్టుండి గట్టిగా కేకలేస్తూ ఆ మనసు మనలోనే ఇంకా ఉన్నానంటూ గోల చేస్తుంది.
అది ఎ సందర్భము అయినా కావచ్చు దాని లెఖ వుండదు. ఇంతకాలం నుంచి నన్ను అనగదొక్కేసావా అంటూ అల్లరి చేస్తుంది. కాకపొతే జీవితం యాంత్రికంగా మారిన తరువాత అప్పుడప్పుడూ నేను ఇంకా నీలోనే వున్నాని గుర్తు చేసే ఈ మనసు ఎంతో సున్నితం.
అది స్పందించడానికి ఒక గొప్ప సందర్భమే అఖరలేదు. ఉన్నట్టుండి పావురాలన్నీ ఎగుర్తూ వుంటే ఉలిక్కిపడి వెనక్కి జరిగి చప్పట్లు కొట్టే చిన్నారిని చూడగానే మనసు ఎంత ఆనందపడుతుందని.
వానలో తడిసిన చిన్నారి అమ్మ ఎక్కడ కొడుతుందో అనుకుంటూ ఇంటికి వస్తే ఏమీ అనకుండా నవ్వేసి దగ్గర చేర్చుకుంటే ఆ కళ్ళలోన్ని ఆనందాన్ని ఆస్వాదించకుండా ఈ మనసు ఊరుకుంటుందా?
ఎందుకో ఇవాళ చిన్ని చిన్ని సంఘటనలే నా మనసుకు సంతోషానిచ్చాయి. ఇంకా ఎంతో రాయాలని వున్నా నాకు నేను పెట్టుకున్న ఆంక్షల వల్ల మనసుకి గుడ్ బై చెప్పక తప్పడం లేదు.

కాస్...ఒక అద్భుత పూదోట.

2011-09-19T21:38:00.009+05:30

ఎప్పటినుంచో కాస్ ప్లాటో ని చూడాలని కోరిక. అదీ ఇప్పుడు చాలా అద్భుతంగా ఉంటుందని విని అందరం కలిసి మొన్న శనివారం నాడు వెళ్ళాము. పూనా నుంచి సుమారు నూట ముఫై కిలోమీటర్ల దూరంలో వుంది. సతార వూరు నుంచి అంతా ఘాట్ రోడ్. అటూ ఇటూ పచ్చటి పచ్చికతో కొండలన్నీ తివాచీలు పరిచినట్టుగా వున్నాయి. ఎంత చూసినా తనివి తీరలేదు. ఆ పచ్చదనంలో కూడా ఎన్నో వర్ణాలు. సుమారు మూడగంతల ప్రయాణం. రోడ్డు మటుకు చాలా బావుంది. సతారా వూరు దాటాక సింగిల్ రోడ్డు . మెల్లిగా చూసుకుంటూ బంనోలి వూరు చేరాము. అక్కడ ఇళ్ళు అక్కడ ఒకటి ఇక్కడ వొకటి కనిపించాయి.
కాస్ ప్లాటో అడవి పుష్పాలకి ప్రసిద్ధి. హిమాలయాలలో ఉన్న "వాలీ ఆఫ్ ఫ్లవర్స్" లా ఇక్కడ కూడా దాదాపు ఐదారు కిలోమీటర్లు పుష్పవనాలతో నిండి వుంటాయి. బంనోలి వూర్లో కనిపిస్తున్న మనిషినల్లా అడుగుతూ కొండపై పైకి చేరాము. దూరం నుంచి అదంతా మేఘాలతో నిండి కొండ కొసలాగా కనిపించింది. ఆ కొండ నిండా మబ్బులు ఆవరించి వున్నాయి. పైకి వెల్లుతున్నకొద్దీ వాతావరణంలో మారు వచ్చింది. మెల్లగా సన్నటి జల్లు పడడం మొదలైంది. పెద్ద వాన కాకూడదు అని మనసులో దణ్ణం పెట్టుకున్నాను. కొండ కొసకి చేరుతూండగా అక్కడ పసుపుపచ్చని పూల వనం కనిపించింది. ఎటు చూసినా పచ్చదనమే. మాకన్నా ముందుగా ఫోటోగ్రాఫర్లు , బయాలజిస్తులు , ఆ పుష్పాల మీద పరిశోధనలు చేసేవాళ్ళు చాలా మంది వున్నారు. నిశ్హబ్డంగా వాళ్ళ పని వాళ్ళు చేసుకుంటున్నారు. మేము వాళ్ళని చూసుకుంటూ అక్కడ దిగకుండా ఇంకా ముందుకి వెళ్ళిపోయాము. దాదాపు కొండ అంచులదాకా వెళ్ళాము. ఈ పసుపు పచ్చని పూలని దాటగానే వాతావరణం తేడాగా మారింది. మొత్తం మంచుతో నిండి దారి ఎ మాత్రం కనబడలేదు. మెల్లగా వెళ్ళడం మొదలుపెట్టాము. కాస్త దూరం వెళ్ళగానే మొత్తం మెజంతా రంగు (క్షమించండి. నాకు ఎ మాత్రం పుష్పాల పేర్లు తెలీవు మరి.) పూలతో నిండిన వనం కనిపించింది.
ఇహ అందరం కిందకు దూకాము. గీతాంజలి సినిమాలో లాగా మంచు పొగతో నిండిపోయింది. చలికి బాగా వణికిపోయాము.
ఆ ప్రకృతి ని చూసి భగవంతుడి సృష్టికి ఎవరైనా ఆశ్చర్య పోవలసిందే. అంత అద్భుతంగా వుంది. ఈ మధ్యనే సందర్శకుల తాకిడి ఎక్కువనదని పర్యావరణ పరిరక్షణ వాళ్ళు అక్కడ కాపలా వాళ్ళను ఏర్పాటు చేసారు. వాళ్ళు బళ్ళను ఆపేసి నడిచి వెళ్లి చూడమన్నారు. (చేతిలో ఇదు వందలు పెట్టిన వాళ్ళని ఎక్కడ పడితే అక్కడ ఆపుకోనిచ్చారు అది మనవాళ్ళకు అలవాటే కదా . మేము మాత్రం నడిచి చూస్తేనే బావుంటుందని జాగ్రత్తగా మొక్కలని తొక్కకుండా వెళ్లి చూసాము.
తిరిగి వచ్చేటప్పుడు పసుపుపూల మొక్కల దగ్గర ఆగాము. అదేంటో'వర్షం సినిమాలో లాగా మేము ఎక్కడికి వెళితే అక్కడ వాన పడడమే. మంచులో ఫొటోస్ బాగా తీయలేకపోయాము. ఇక్కడ బాగా తీసాము. ఒక రెండుగంటలు అక్కడ గడిపి తిరిగివస్తూ సతార వూరు నుంచి కొద్ది దూరంలోనే ఉన్న తోసేఘర్ జలపాతాలను చూడడాని వెళ్ళాము. కాస్ ని మటుకు వదలబుద్ధి కాలేదు.
ఈ జలపాతాలకు కూడా ఘాటు రోడ్ గుండా ప్రయాణం చెయ్యాలి. రెప్ప వేయనీయని ప్రకృతి సౌందర్యం. అక్కడ మటుకు బాగా మెట్లు దిగి వెళ్ళాము. కొద్దిగా నడవగానే జలపాతం హోరు వినిపించింది. ఇక చక చకా నడిచాము. అలా చూస్తూ ఉండి పోవాలని అనిపించిది ఆ తెల్లటి నురుగులాంటి జలపాతం దుముకుతూంటే. ఆ రాళ్ళ మీద జాగ్రత్తగా నడిచి మధ్యకు వెళ్ళారు అందరూ. నాకు మటుకు నీళ్ళంటే ఉన్న భయం వల్ల వెళ్ళలేదు. షూట్ చేస్తూ కూర్చున్నాను.
అంతా చూసి ఆనందంతో తిరుగు ప్రయాణం అయ్యాము. అప్పుడు అందరికీ ఆకలి గుర్తుకు వచ్చింది. సతారా లో భోజనం కానిచ్చి అలసిన శరీరాలతో ఆనందం నిండిన మనసులతో పూనా తిరిగి చేరాము.

వర్షపు చినుకుల్లో మా సైకిల్ యాత్ర

2011-08-26T21:28:00.007+05:30

ఇవాళ వాతావరణం చాలా ఆహ్లాదంగా వుంది. చిన్న చిన్న ఆనందాలని మిస్ చేసుకోకూడదనిపించింది. వెంటనే మా ఫ్రెండ్ కి ఫోన్ చేసి మరీ బుర్ర తిన్నాను. ఇంటరు ఇద్దరం ఒకే కాలేజీలో చదివేవాళ్ళం. తను నాకన్నా ఒక ఏడాది సీనియర్. చిన్నప్పటి నుంచి స్నేహితులం. సన్నగా జల్లు పడుతూంటే ఇద్దరం సైకిల్ ఎక్కి నాలుగు మైళ్ల దూరాన వున్నా సముద్రం రోడ్ వైపు వెళ్ళేవాళ్ళం. అటూ ఇటూ పచ్చటి పొలాలు. మధ్యన ఆగి వాటిని చేతులతో తాకి సినిమాల్లో లాగా పరిగెత్తి నవ్వుకునేవాళ్ళం. మళ్ళీ సైకిల్ ఎక్కి బ్రిడ్జీ దాక వెళ్లి అక్కడ కిందకు దిగి ఆగివున్న పడవలో ఎక్కి కూర్చుని, వెంట తెచ్చుకున్న మొక్కజొన్న కండలను తిని ప్రేమించు పెళ్ళాడు సినిమా లోని 'వయ్యారి గోదారమ్మ' పాటని బాగా పెద్దగా పాడుకుని ఆనందించేవాళ్ళం. బ్యాక్ గ్రౌండ్ సోలో ని కూడా మేమే పాడేసుకునేవాళ్ళం. ఈలోపల వాన పెద్దది అవుతుందని సముద్రం దాకా వెళ్ళకుండా ఇంటికి తిరిగి వచ్చేవాళ్ళం. ఒక్కనాడూ ఇద్దరం సైకిల్ మీద సముద్రానికి వెళ్ళనే లేదు.
ఇవన్నీ దానికి వర్ణించి మరీ గుర్తు చేసాను. అసలే గొంతు నెప్పితో బాధపడుతోంది. ఇంకేమి అనలేక నా సోదంతా విని గుంటూరు ఎప్పుడు వస్తావు బాపట్ల వెళదాము అన్నది. నువ్వు సైకిల్ మీద ఎక్కించుకుని తోక్కుతానంటే వస్తానని అన్నాను సరదాగా. మా అయన నాకు విడాకులు ఇస్తారేమో అన్నది. పర్లేదు, వదిలి అన్నా. అంతే, నాకు ఇవాళ తిక్క బాగా వచ్చిందని రేపు మాట్లాడదాం ఆఫీసు లో నీకు పని ఎక్కువైనట్టు వున్నదని పెట్టేసింది.
నాకేమో మళ్ళీ మళ్ళీ అవే సంగతులు గుర్తుకొస్తున్నాయి. మాట్లాడదామంటే మా వాడు నిద్ర పోయాడు. ఆయన వూరికి వెళ్ళారు. ఇలా బ్లాగు మీద పడ్డాను.
ఇనాటి చినుకులకీ ఆనాటి చినుకులకీ ఎంత తేడా?

వి.ఆనంద్ మా అబ్బాయి స్కూల్ లో....

2011-08-04T22:03:00.005+05:30

మొన్న సాయంత్రం విశ్వనాథన్ ఆనంద్ పూనా వచ్చారు. ఆయన మా మా అబ్బాయి చదువుతున్న పవార్ పబ్లిక్ స్కూల్ లో జి.ఎం.ఎస్. ఎఫ్. గోల్డెన్ చెస్ టోర్నమెంట్ ని మా వాడి స్కూల్ లో ప్రారంభించారు. సాయంత్రం ఆరింటికల్లా వెళ్లి కూర్చున్నాము. ఏడింటికి విశ్వనాథన్ ఆనంద్ వచ్చారు. మా వాడికి ఒకటే సంతోషం. ఎలాగైనా ఆయన ఆటోగ్రాఫ్ తీసుకోవాలని. ముందుగా పూనా లో కెల్లా ప్రసిద్ధి చెందిన గుండె వైద్య నిపుణులు చాలా సరదాగా సమావేశాన్ని ప్రారంభించారు. ఈ కార్యక్రమాన్ని, పోటీలను నిర్వహిస్తున్న పి.యన్.గాడ్గిల్ కంపనీ అధినేత కూడా వేదిక మీదకు వచ్చాక విశ్వనాథన్ ఆనంద్ ని ఆహ్వానించారు. ఇద్దరూ ఆయన్ని వాళ్ళతో బాటు కూర్చో బెట్టి ఆయన్ని అనేక ప్రశ్నలు అడిగారు. ఆయన చిన్నతనం నుంచి , పోటీల గురించి చాలా విషయాలు అడిగారు. అన్నిటికీ ఓర్పుగా సమాధానాలు చెప్పారు.

చివరగా పిల్లలు కూడా కొన్ని ప్రశ్నలు వేసారు. ఆయన ఆడటానికి రెండు గంటల ముందు నుంచీ ఏమీ తినరట.పిల్లలు చదరంగం ఆడడానికి పూర్తిగా టెక్నాలజీ పైనే ఆధారపడకుండా బోర్డు మీద అభ్యాసన చేయడమే మంచిదన్నారు. ఆయన చిన్నతనం లో కన్నా ippati pillalaku ekkuva vishayaalanu telusukune అవకాశం వున్నదని, దాన్ని పెద్ద వాళ్ళు సరైన విధంగా వాడుకునేట్టు చెయ్యాలని సూచించారు.
ఇంకో ప్రశ్నకు సమాధానం చెబుతూ ఆయనకు కూడా మతిమరుపు ఉన్నదట. ప్రతిసారి, ఉంగరాలను పోగొట్టుకున్తానని చెప్పారు. ఇంకా గడియారాలను కూడా పోగొట్టుకున్నారట.
అంత ఎత్తుకి ఎదిగినా ఎంతో వొద్దికగా సమాధానాలు చెప్పారు. చివరలో బంగారు వెండి చెస్ బోర్డు ని వేలం పాట వేసారు. అంతా అయ్యిన్దాక ఉండి పిల్లలందరికీ ఆటోగ్రాఫులు ఇచ్చి వెళ్ళారు.
ఆయన్ని చూడడం నాకూ చాల సంతోషానిచ్చింది. విలువైన విషయాలెన్నో చెప్పారు.
నా జీవితంలో గుర్తుంచుకోదగ్గ రోజు.

విమానాశ్రయం-ఏడుపు ప్రహసనం

2011-06-19T06:34:00.002+05:30

తొంభయ్యి ఏడులో మా తమ్ముడు ఎం. ఎస్. చెయ్యడానికి అమెరికా వెళ్ళాడు. అప్పుడు వాడి పెట్టె సర్దడమూ, కొద్దిగా వంటా, చిన్న చిన్న పనులు నేర్పించడము(గ్లాసు కూడా పక్కన పెట్టేవాడు కాదు మరి) లాంటి కార్యక్రమాలు జరిగాక, ప్రయాణం రోజు వచ్చింది. మేము అందరం అనగా, మా వూరినించి వచ్చిన మా మేనమామ(తండ్రి లేని మమ్మల్ని ఆయనే పెంచాడు.)నేను, మా అమ్మ , పెద్దతమ్ముడు, మా అమ్మ పనిచేసే బ్యాంకు లోని కొంత మంది, మా వాడి స్నేహితులు పన్నెండు మంది, తొమ్మిది మంది ఇతర చుట్టాలు, అందరం కలిసి మా ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాల చిన్న తమ్ముడిని బేగుంపేట విమానాశ్రయంలో విమానం ఎక్కించడానికి వెళ్ళాము.

ఇహ అక్కడ మొదలైంది ఏడుపుల కార్యక్రమం. నాకు ఏడ్చే వాళ్ళని చూస్తే చిరాకు. కావాలని చదువుకోసం వాడు వెళుతూంటే ఏడవడం దేనికి? ఆడపిల్ల అప్పగింతలప్పుడే కన్నీరు పెట్టాలి.(నాకు అప్పుడు మాత్రమె ఏడుపు వచ్చింది కాబట్టి)మా అమ్మతో మొదలు పెట్టి వరసగా అంతా ఆడవాళ్ళు మగవాళ్ళు మొదలు పెట్టారు. వీడూ బాగా ఏడిచి వీడ్కోలు చెప్పారు. ఇహ మళ్ళీ చాలా సార్లు వాడు ప్రతి సంవత్సరం రావడం వెళ్ళడం వీళ్ళు ఏడవడం. మార్పు ఏంటంటే ఇప్పుడు అంతమంది విమానశ్రయానికి వెళ్ళడం లేదు. కాక పొతే వాళ్ళ ఆవిడ తరఫు చుట్టాలు ఓ ముఫై మంది దాకా, చిన్నా పెద్దా కలిపి వీడ్కోలు చెప్పి కన్నీరు కార్చి వెళుతున్నారు. వేరే పెద్ద తేడా లేదు. ఇహ ఇప్పుడు మా వాడు ఏడవటం లేదనుకోండి, భార్యని వోదార్చాలి కదా.

ఇదంతా ఎందుకు గుర్తుకొచ్చిందంటే, మా స్నేహితురాలి తమ్ముడు పెళ్లి చేసుకుని (భార్య రెండు నెలల తర్వాత వెళుతుంది) అమెరికా వేలుతున్నాడని నిన్న విమానం ఎక్కించడానికి వెళ్ళాము. అక్కడ మళ్ళీ ఈ ఏడుపుల సీనులు మొదలయ్యాయి. నాకేమో నవ్వు వస్తుంది. ఇప్పుడు వీడ్కోలు చెబుతూ కౌగిలించుకోవడం ఫ్యాషన్ అయ్యింది కదా. అన్ని సార్లు అంతమందిని ఎలా కౌగిలించు కుంటాడా అని సందేహం. నాకేమో ఒకటే నవ్వు వస్తోంది. మా వాడు అమ్మా నువ్వు అట్లా నవ్వకు అని నా చెవిలో చెప్పడం. సర్లే అని రక రకాల ఏడుపు పద్ధతులని గమనించడం మొదలు పెట్టాను.

చిన్న ఏడుపు, పెద్ద ఏడుపు, చీదుడు ఏడుపు, చెమర్చిన కాళ్ళ ఏడుపు, వెక్కి వెక్కి ఏడుపు, నవ్వూ ఏడుపు కలగలిసిన ఏడుపు, అసలు నవ్వా లేక ఏడుపా అని సందేహం వచ్చే ఏడుపు, చిన్నారుల , పెద్దల ఏడుపుల ప్రహసనాన్ని కన్నులారా చూసి ఇన్ని రకాలుగా ఏడవాలి అనుకుని నేను ఎందుకు ఏడవడం లేదా అని మనసులో ఏడ్చుకున్నాను.(మర్చిపోయాను ఇది నా ఏడుపు స్టైల్)
విమానాశ్రయం నిండా ఇట్లాంటి వాళ్ళు అంటే వెళ్ళే వాళ్ళు, వాళ్లకి వీడ్కోలు చెప్పడానికి వచ్చేవాళ్ళు చాలా మంది ని గమనించాను. చిన్నప్పుడు మా వూరికే వెళ్లి వస్తూంటే మా మేనమామ పిల్లలు బాగా ఎడిచేవాళ్ళు మా అమ్మతో కలిసి.
ఇంట్లో ఒకసారి అయ్యేవి. రిక్షాలు ఎక్కి స్టేషను కి వచ్చాక (గంట ముందరే వచ్చేవాళ్ళం కిలోమీటరు దూరంలో వున్నా) ఒకసారి, రైలు ఎక్కాక ఒకసారి. రైలు ఎక్కాక టైం వుండేది కాదనుకోండి ఎందుకంటే అక్కడ రైలు రెండు నిమిషాలే ఆగేది.

కాబట్టి ఏడుపులకి చిన్నా పెద్దా, సమయం సందర్భాలు అవసరం లేదు. మర్చిపోయాను మా తమ్ముడు అమెరికా నుంచి మొదటిసారివెల్లి తిరిగి వచ్చినప్పుడు మళ్ళీ అందరం వెళ్ళాము రిసీవ్ చేసుకోవడానికి. వాడిని చూడగానే చాలామంది కన్నీరు కార్చారు. కానీ అవి ఆనందభాష్పాలన్నమాట. ఇలా ఏడుపులు పలు రకాలు పలు సందర్భాలను బట్టి.

అప్పుడే పాతికేళ్ళు అయ్యాయా?

2011-06-10T13:37:00.004+05:30

అప్పుడే పాతికేళ్ళు గడిచాయంటే నమ్మ బుద్ధి కావడం లేదు. ఇంకొద్ది రోజుల్లో ఇద్దరిని కలవబోతున్నాను. ఒకరిని కలిసి పాతికేళ్ళు ఇంకొకరిని కలిసి ఇరవై మూడు సంవత్సరాలు అయ్యింది. ఒకరు నన్ను కావాలని కలిసే ప్రయత్నం చేసారు. ఇంకొకరిని నేను కలవాలని ప్రయత్నం చేస్తున్నాను. కానీ మేము ఇద్దరం కాలేజీ లో వుండగా ఒక్కనాడూ మాట్లాడుకోలేదు. ముక్తసరి పలకరింపులు. తర్వాత ఒక్కసారి అదీ రెండేళ్ళ తర్వాత నా అంతట నేనే మాట్లాడాను.
అవీ ముక్తసరి మాటలే. ముగ్గురం ఇన్నేళ్ళూ చాలా దూరంగా వున్నా మనసుకి దగ్గరగా వున్న భావన. నన్ను కలవాలనుకున్న తనతో ఫోనులో మాట్లాడాను.
మేమిద్దరం మా ఒకప్పటి క్లాసుమేటుని కలవడానికి ప్లాన్ చేసాము. మేము బి ఎస్ అని పిలుచుకునే వాళ్ళం తనని. ఆ విషయం తనకి తెలిసి బాగా కోపం వచ్చింది. కానీ అప్పుడు వున్న ఈగో ఇంకా తగ్గలేదేమో అనిపిస్తోంది. కనీసం మమ్మల్ని కలిసే ప్రయత్నం కూడా చెయ్యలేదు ఇంతకాలం. ఏది ఏమైనా మేమిద్దరం మా బి ఎస్ ని కలవబోతున్నాము. అయినా నా స్నేహితురాలు అంటుందీ నలభై ఏళ్ళు వచ్చాయంటే మనసు లోని అన్ని భావాలను మన అదుపులో ఉంచుకుని నిర్వికారంగా వుండాలీ అని. నా వాళ్ళ కావడం లేదు. చాలా ఉద్వేగంగా వుంది. మా ఆయనతో అంటేనూ, నువ్వు మరీ ఓవర్ గా ఆలోచిస్తావు అనేసారు. మా వాడేమో మరీ చిన్నపిల్లలా చేస్తావేంటి అన్నాడు.
మరి ఇన్నేళ్ళ తరువాత కలవబోతున్నామంటే ఎదురు చూపులు ఉండవా?
నా జీవితంలో పాతికేళ్ళు ఇంత స్పీడు గా గడిచాయా అనిపిస్తోంది. ఇంకా ఇంటరు మొదటి సంవత్సరంలో ని జ్ఞాపకాలు మెదులుతూనే వున్నాయి. నేను చాలా ప్రయత్నాలు చేసాను వీళ్ళ ఆచూకీ తెలుసుకోవడానికి. పొద్దున్న ఆరింటికి సైకిళ్ళ మీద టూషను కి పోటీలు పది తొక్కుతూ వెళ్ళేవాళ్ళం.

టూషన్ అవ్వగానే కొద్దిసేపు ముచ్చట్లు చెప్పుకుని ఇళ్ళకి వెళ్ళేవాళ్ళం. ఆ వయసులో మిగిలిన వారిలా కాకుండా మేము ఎక్కువగా మా చదువుల గురించే మాట్లాడుకునేవాళ్ళం. కొత్త సినిమాల గురించి మాట్లాడుకుంటూ వెళ్ళేవాళ్ళం. బాపట్లలో అప్పుడు పాత సినిమాలు వచ్చేవి. నేను మా అమ్మ దగ్గిరికి హైదరాబాద్ వెళ్ళినప్పుడు కొత్త సినిమాలు చూసి వచ్చేదాన్ని.(నేను బాపట్లలో మా మేనమామ దగ్గిర ఉండి ఇంటరు చదువుకున్నాను.)అప్పుడు నేను చాలా గొప్పగా ఫీల్ అయ్యేదాన్ని. మేము బాగా పుస్తకాలు చదివేవాళ్ళం. పత్రికలూ, కవితలూ లాంటివే. మా పుస్తకాల గోల విని మిగిలిన స్నేహితులు వెనక బెంచీల నుంచి బాగా గొడవ చేసేవాళ్ళు. మా రమ మటుకు వెనక్కి తిరిగి బాగా వాదులాట పెట్టుకునేది. నేనేమో బాగా పిరికిదాన్ని అప్పుడు. మా బి ఎస్ బాగా తెలివైనవాడు అవ్వటం వాళ్ళ లెక్చరర్లు ప్రాక్టికాల్స్ లో మా ఇద్దరినీ బి ఎస్ గూపులో వేసారు. నాకేమో తనని చూస్తేనే గుండె దడ. చాల సీరియస్ గా ఉండేవాడు. మా రమ ఒకరోజు నేను అడిగానని బి ఎస్ ని అడిగి ఫిజిక్స్ రికార్డు తీసుకుంది. ఆ విషయం నాకు చెప్పలేదు. తను ఎపుడూ అరుస్తుంది అని తను ఇవ్వడేమోనని నేను అడిగినట్లు తీసుకుంది. మేమిద్దరం మర్నాడు ఒక లాబ్ లో కూర్చుని రాయడం మొదలుపెట్టాము. తనది తొందరగా అయిపొయింది. వాన పడేట్టుగా వున్నదని తను ఆ రోజు సైకిల్ తేక పోవడం వల్ల తొందరగా వెళ్ళిపోయింది. నేను రాస్తూండగా బి ఎస్ వచ్చి, నేనసలు ఎవ్వరికీ ఇవ్వను అన్నాడు. నాకు అర్థం కాలేదు. రికార్డు గురించి అని తర్వాత వెలిగింది. వెంటనే రాయలిసింది వున్నా ఇచ్చేశాను. డైరెక్ట్ స్పీచ్ ఈస్ బెటర్ థెన్ ఇన్ డైరెక్ట్ అనేసాడు సీరియస్ గా. నాకు మర్నాడు తెలిసింది దానికి అర్థం. మర్నాడు ధైర్యం తెచ్చుకుని తనతో అసలు సంగతి చెప్పాలనుకున్నాను కానీ మాట్లాడుతున్నా వినిపించుకోకుండా వెళ్ళిపోయాడు. నేను అడిగి తీసుకోలేదని చాలా కోపం వచ్చిందన్న సంగతి ఇంకో మూడేళ్ళ తర్వాత తెలిసింది. అప్పటినుంచి కనీసం స్నేహంగా కూడా చూడలేదు. ఇది చాలా సిల్లీ విషయం. మా మధ్యన అంతకు ముందు మాటలూ లేవు. ఐనా నేనేదో తప్పుచేసినట్టు తనకి చెప్పాలనుకోవడం, తను నన్ను అవాయిడ్ చెయ్యడం. ఇన్నేళ్ళ తరువాత తనని కలుస్తే ఈ విషయం గుర్తు చేసి అడగాలని ఉంది. ఇప్పుడు ఒకటే నవ్వు వస్తోంది. అందుకనే నాతో ఎప్పుడూ మాట్లాడలేదని నా అనుమానం. మా రమతో అప్పుడప్పుడూ ఫోనులో మాట్లాడాను కాని ఇద్దరం బి ఎస్ ని కలవలేదు.
చూడాలి మరి ఏం జరుగుతుందో. మర్చిపోయాను. దానికి బదులుగా ఆ తర్వాత నా ల్యాబ్ రికార్డుని వాళ్ళ అందరితో సబ్మిట్ చేయకుండా వేరే వాళ్ళ ని పంపించి నన్ను అడిగించి లేటుగా సబ్మిట్ చేసాడు.

మా రమకి ఈ పోస్ట్ చూడమని చెప్పాలి. ఇదంతా ఇంకా గుర్తుందా తల్లీ నీకు అంటూ బాగా తిడుతుంది. కొన్ని మర్చి పోలేము కదా.

ఉత్తరాలూ ...జ్ఞాపకాలూ

2011-06-05T22:28:00.002+05:30

నిన్న మా స్నేహితురాలు ఫోన్ చేసి వాళ్ళ అబ్బాయి ఒడుగుకి కార్డు పంపిస్తాను, అడ్రస్ లు రాసి పంపించమన్నది. అదిగో ఇదిగో అనకుండా వెంటనే పంపించు అన్నది. సర్లే మెసేజ్ పంపుదాంలే అని ఊరుకున్నాను. తనేమో మళ్ళీ మెసేజ్ పంపించింది వెంటనే పంపించమని. మావి నలుగురి అడ్రస్ లు కావాలన్నది. ఇహ తప్పదని మెయిల్ లో పంపించాను.
మెయిల్ రాస్తూండగా ఎందుకో ఉత్తరాలు జ్ఞాపకానికి వచ్చాయి. ఎన్నో సంవత్సరాలు అయ్యాయి ఉత్తరాలు రాసుకుని. ఎంతో ఇష్టంతో అన్ని మాటలూ తనివితీరా పేజీలకు పేజీలు రాసుకునేవాళ్ళం. ఎన్నో ముచ్చట్లు. కోపాలు, పాటలు, కవితలు, బొమ్మలు, కొటేషన్లు ఎన్నెన్నో. ఏమయ్యాయి అవన్నీ? స్కూల్ లో స్నేహితుల పుట్టినరోజు కి గ్రీటింగ్స్ తయారు చెయ్యడం, వాటిలో కవితలు కొటేషన్లు నింపడం, వాటిని వాళ్ళ అడ్రస్ కి పంపడానికి అమ్మని అడిగి డబ్బులు తీసుకుని సాయంత్రం స్కూల్ నుంచి వచ్చాక ఫ్రెండ్స్ తో పోస్ట్ ఆఫీసు కి వెళ్లి పోస్ట్ చెయ్యడం. చాలా పెద్ద పని చేసిన ఫీలింగ్. తర్వాత నుంచి వాళ్ళ పుట్టినరోజు కోసం ఎదురు చూపులు. చాకలేట్లు పంచుతారని కాదు. మేము పంపించిన గ్రీటింగ్ కార్డు అందుకన్న వాళ్ళ ఆశ్చర్యం చూడాలని. మాటల్లో చెప్పలేము ఆ ఫీలింగ్ ని.
నేను నా ఫ్రెండ్ ఇంటర్ తర్వాత విడిపోయాము. తను ఒక ఏడాది సీనియర్. ఎంట్రన్సు కి ప్రేపారు అవ్వడానికి గుంటూరులో వుండేది. దాదాపు వారానికి మూడు ఉత్తరాలు రాసుకునేవాళ్ళం. అక్కడి ప్రతీ విషయం నాకు విడమరిచి రాసేది. నేనేమో ఇక్కడ మా కుక్కపిల్ల కార్రట్ ని తినడం దగ్గిరనుంచి రాత్రి చందమామ ఎల్లా కనిపించిందో, మబ్బులు ఎలా దాన్ని కప్పేసాయో వివరంగా, రాత్రి అందరూ పడుకున్నాక రాసేదాన్ని. దాన్ని పోస్ట్ చేయడం మళ్ళీ ఉత్తరం కోసం ఎదురు చూడడం. అప్పుడప్పుడూ మా తమ్ముళ్ళు ఇంతే బాయ్ ఫ్రెండ్స్ గురించి రాసుకుంటున్నారా అని లాగి చదవాలని ట్రై చేసేవారు. నేను ఏడుస్తూ మా అమ్మకు చెప్పేదాన్ని. నిజ్జం గా మేము బాయ్ ఫ్రెండ్స్ గురించి రాసుకునేవాళ్ళం కాదు. మాకు ఎన్నో కబుర్లు. మెల్లిగా చదువుల గొడవలో పడి ఉత్తరాలు రాయడం తగ్గిపోయాయి. అదీ కాదనుకుంటాను. తను పెళ్లి చేసుకున్నాక బిజీ అయ్యింది. అక్కడే నాకు మండిపోతుంది. పెళ్ళవగానే వుత్తరం రాసే తీరుబడి కూడా ఉండదా? సర్లే నా ఫ్రెండ్ కదా అని ఊరుకున్నాను.(ఇక్కడో విషయం. ఫ్రెండ్స్ ఎన్ని తప్పులు చేసినా నవ్వుతూ క్షమించెయ్య గలం కానీ శ్రీవారు లేక శ్రీమతిగారు తప్పు చేస్తే వొప్పుకునేదే లేదు.)
పిల్లలూ, సంసారం, సెల్ ఫోన్స్, ఈమైలు. మరి వుత్తరం దాదాపుగా కను మరుగు అయ్యింది. ఎప్పుడన్నా బ్యాంకు వాళ్ళు లేదా శుభలేఖలు వచ్చి పోస్ట్ బాక్స్ నిండాలే తప్ప ఉత్తరాలు ఏవీ? ఒకరోజు మా అబ్బాయిని పోస్ట్ ఆఫీసుకు తీసుకుని వెళ్లి అన్ని కవర్లూ కొనిపెట్టాను. వాడికి వుత్తరం రాయడం ఎంత అలవాటు చేద్దామన్న మా ఆయన లాగే మహా బద్దకంతో ఈమెయిలు పంపిస్తానమ్మా అంటాడు. చిన్న పిల్లలకు కూడా పెద్దల అలవాట్లు వచ్చాయి.
మా పెళ్ళికి ముందు మూడు నెలలు సమయం వుంది. నేనే మొదటి సారి మా ఆయనకు ప్రేమలేఖ లాంటిది రాసాను. అందిన దాని ఫోన్ లో చెప్పారు కానీ తిరుగు టపా రాలేదు. నేనే ధైర్యం చేసి అడిగాను. ఆయన వెంటనే నాకు ఉత్తరాలు రాసే అలవాటు లేదు అన్నారు. నాకు నీరసం వచ్చింది. సరదా లేని మనిషి అని తిట్టుకుని, ఒకరి అభిరుచులు ఒకరం తెలుసుకోవడానికి మొహమాటం లేకుండా మాట్లాడుకోవడానికి ఉత్తరాలు ఐతే కుదురుతుందని మెల్లిగా ఆయనకి చెప్పి ఉత్తరాలు రాసేలా చేసాను. కానీ నేను నాలుగు పేజీలు రాస్తే ఆయన నాలుగు వాక్యాలు రాసేవారు.
అంటే ఇహ మరి పెళ్లి తర్వాత ఎప్పుడూ ఉత్తరాలు రాసుకోలేదు. నేను ఆయనకి రాసినవి కూడా నేనే దాచుకుని అప్పుడప్పుడూ చదువుకుంటాను.
కనీసం ఈ బ్లాగుల వల్లనైనా నాలుగు మాటలు మనసులోనించి పుడుతున్నాయి. ఈ సందర్భం గా ఒక నిశ్చయానికి వచ్చాను. రేపు మా వాడి చేత రెండు మాటలైనా సరే అందరికీ వుత్తరం రాయించాలని. లేకపోతే మన తెలుగు ఉత్తరాలు కేవలం క్లాసు పుస్తకాలకే పరిమితం అయిపోతాయేమో.

భీమశంకరం యాత్ర

2011-06-04T14:03:00.005+05:30

మొన్న మా చుట్టాలోస్తేనూ అందరం కలిసి భీమ శంకరం వెళ్ళాము. అక్కడిది జ్యోతిర్లింగం. చాలా ప్రాచీనమైన గుడి.
పూనా నుంచి మూడుగంటలు పట్టింది. చుట్టూ అద్భుతమైన ప్రకృతి.కొండలమీదుగా ప్రయాణిస్తున్న మేఘాలు , వాటి పైన maa ప్రయాణం . మనం సాధారణం గా గుడికి మెట్లు ఎక్కి వెళతాము. అంటే చాలా గుళ్ళు ఎత్తు మీద వుంటాయి. కానీ భీమశంకర్లో మటుకు లోయలోకి మెట్లు దిగి వెళ్ళాలి. మెట్లకిరువైపులా గట్లు వున్నాయి కూర్చోవడానికి వీలుగా. దోవ అంతా లేత నేరేడుపల్లు అమ్ముతున్నారు. కొన్ని బాగా చిన్నవిగా వున్నాయి. వాటిని చూసి తాటి పళ్ళు అనుకుని వచ్చేటప్పుడు కొందామని ఆశ పడ్డాను. చాలా ఏళ్ళు అయ్యింది వాటిని తిని. కానీ తిరిగివచ్చేటప్పుడు తెలిసింది అవీ తియ్యటి నేరేడు పళ్ళు అని.
ఒక పావుగంట పట్టింది మెట్లు దిగడానికి. ఆ గుడి గోపురాన్ని చూడగానే ఏదో తెలియని అనుభూతి కలిగింది. నల్లటి రాతితో చెక్కిన ఆ ఆలయ శిఖరాన్ని చూడగానే ఎంతోభక్తి భావం కలిగింది. గర్భ గుడిలోకి ప్రవేశించే ద్వారం దగ్గిర గుమ్మం చాలా ఎత్తుగా ఉండటంతో మా అమ్మ ఎక్కలేక దూరం నుంచే దణ్ణం పెట్టుకుంది. గుమ్మం ఎక్కాక ఇంకో నాఉగు మెట్లు దిగాక ఆ పరమేశ్వరుడి దర్శనం అయ్యింది. చిన్న గా వున్నా ఆ శివలింగాన్ని వెండి తో తాపడం చేసారు. దాని పైన ఒక కట్టి గాటు వుంటుంది. శివుడు భీమ అనబడే ఒక రాక్షసుడినుంచి కామరూపేశ్వరుడనే రాజుని రక్షించినట్లు స్థల పురాణం చెబుతోంది. ఆ రాక్షసుడు రాజుని చంపబోతుంటే ఆ కత్తి కాస్తా జారి శివలింగం మీద పడుతుంది. శివుడు ప్రత్యక్షమయ్యి ఆ రాక్షసుడిని సంహరిస్తాడు. ఆ యుద్ధం లో శివుడి చెమట నుంచి భిమారథి నది పుట్టిందిట.
మళ్ళీ వానలు మొదలయ్యాక వెళ్లి తీరిగ్గా చూసి వస్తాను. ఆ లింగాన్ని తాకి నమస్కరించగానే నా జన్మ ధన్యమయింది అనిపించింది.

పరీక్షలు ఐపోయాయి హమ్మయ్య.

2011-04-13T21:55:00.003+05:30

ఈ పరీక్షలు కనిపెట్టింది ఎవరో కానీ వాళ్లకి ఓ నమస్కారం. పిల్లలకా పెద్దలకా ఈ పరీక్షలు? వున్నటుండి ఈ పరీక్షలు మాయం అయితే బాగుండును. మళ్ళీ నేను చదువుతున్నట్టే అనిపిస్తోంది మా వాడితో పాటు. అప్పుడూ పరీక్షలు వున్నా, ఇంత టెన్షను వుండేది కాదు. హాయిగా అన్నీ ఒకసారి చదివేసుకుని వెళ్ళేవాళ్ళం. ఇప్పుడు ఎంత చదివినా ఇంకా ఏదో మిగిలిపోయిన ఫీలింగ్. పిల్లలు ఇంకా ఇంకా చదివేయాలన్న కసితో చదివేస్తున్నారు. కానీ ఎంత చదివినా మా అప్పుడు తెచ్చుకున్న మార్కులే వస్తున్నాయి. దానికోసం వీళ్ళు సూర్యోదయాన్ని, సూర్యాస్తమయాన్ని చూడకుండా పొద్దున్న నుంచి రాత్రి దాకా క్లాసుల్లో పడి వుంటున్నారు. ఒక పండుగ లేదు, ఆదివారం లేదు కనీసం జాతీయ పండుగలనీ వదిలిపెట్టకుండా క్లాసులు నిర్వహిస్తున్నారు. దీనికంతటికీ కారణం తప్పకుండా తల్లిదండ్రులదే.

వాళ్ళ అతి ఆశ వీళ్ళకు అతి కాష్ ని తెచ్చి పెడుతోంది. కానీ దీన్ని ఎవ్వరమూ ఎదిరించలేము. నా లాంటి వాళ్ళం ఓపిక చేసుకుని పిల్లలను స్కూల్ కి అతిగా పంపించకుండా ఇంట్లోనే కిందామీదా పడుతున్నాము.

జీవితమంతా టెక్స్ట్ బుక్స్ తోటే సరిపోతే ఇక వాళ్ళు బాల్యం లేకుండానే పెద్దలైపోతారేమో. నేనూ చాలా మిస్ అయ్యాను. అవన్నీ మావాడు కాకూడదు అనుకుంటున్నాను. కేవలం డబ్బుకోసమే ఈ చదువులు అన్నట్టుగా వున్నాయి. మన ఆంధ్రలోనే ఈ పరిస్థితా అనుకుంటే చాలా చోట్ల ఇదే పరిస్థితి. ఉన్నట్టుండి అందరం ఎవరి ఊళ్ళకి వాళ్ళం వెళ్ళిపోయి అక్కడ వ్యవసాయం చేసుకుంటూ హాయిగా సంతృప్తిగా బతకాలని అనిపిస్తుంది. మన జీవితం మన చేతుల్లోనే వుంది కాని ఏదో వెనక్కి లాగుతోంది. విడిపించుకుని ముందుకు ఉరికే శక్తి కావాలి. ఆ రోజు కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను. మొత్తానికి అతి ప్రశాంతం గా మా వాడు ఆరో క్లాసు పరీక్షలు రాసాడు. వాడి దృష్టిలో పరీక్షలంటే సెలవులు ఇచ్చేసినట్లే.నోట్సులు రాయనక్ఖరలేదు కదా. వున్నటుండి ప్రపంచంలో పరీక్షలు మాయమవ్వాలి దేవుడా. కనీసం మా ఆంధ్ర దేశంలో.

పాత జ్ఞాపకాలు..

2010-12-17T22:00:00.002+05:30

'మనసునమనసై' పాట ఇష్టం లేని వారుండరు కదా. మనసున మల్లెల మాలలూగెనే అని రోజుకోమారన్న పాడుకోకుండా ఉండలేను. నిజంగా అద్భుత సాహిత్య , సంగీతాలు కలిసిన ఆ పాట పాటలను ఎవ్వరమూ మరిచిపోలేము. అందుకే బలవంతంగానైనా మా వాడికి పాత పాటలు వినిపిస్తూంటాను. ప్రేమించు పెళ్ళాడు అనే సినిమాలో ఇళయరాజాగారు అద్భుతమైన సంగీతాన్ని అందించారు. వాటిని ,సిరివెన్నెల పాటలను రోజూ వినాలిసిందే. వాటిని ఏనాడో కొన్న కాసేట్టుల తోనే వినాలి. సిడిల కింకా మార్చలేదు. అవి పెట్టగానే అందరూ తలా ఒక మూలకు వెళ్ళిపోతారు. కానీ నాకవి వింటూ వుంటే పాతికేళ్ళు వెనక్కి వెల్లినట్టనిపిస్తుంది. అప్పుడే ఇన్ని సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయా అనిపిస్తాయి.

ఇంతకీ ఈ గోడంతా ఎందుకంటే, రేపు పొద్దున్నే ఆ పాటలు పెట్టకు అని గాట్టిగా చెప్పి మరీ పడుకున్నారు, మా పరివారం . అందుకని.

మన మనసులు ఎప్పుడో జరిగిన కొన్ని సంఘటనల దగ్గిరే ఆగి ఎప్పుడూ గుర్తు చేస్తూ వుంటాయి. అందువల్లే, ఈ బిజీ జీవితం నుంచి బయటపడి, నా జ్ఞాపకాలను తలుచుకునేందుకు ఇంత సమయం పట్టింది.

పొద్దున్నే మంచుని చూస్తుంటే సైకిల్లెసుకుని ఆరింటికల్లా ఫిజిక్స్ పాఠాలు చదువుకోవడానికి వెళ్ళడం జ్ఞాపకం వస్తోంది.

ఆయన పేరు 'రాజేశ్వరరావు' గారు. ఎంతో నచ్చేలా చెప్పేవారు. నేర్చుకుని తిరిగి వచ్చేటప్పుడు నేను మా స్నేహితురాలి సైకిల్ తీసుకుని వేగంగా తొక్కడానికి ప్రయత్నం చేస్తూ రోజూ ఒకరికి డాష్ ఇచ్చి కింద పడేసేదాన్ని. ఇదంతా ఇంకా రోడ్ మీదకు రాకుండా కాలేజీ లోనే జరిగేది. దాంతో సర్ కి కంప్లైంట్ ఇవ్వడం, ఆయన నన్ను డైరెక్ట్ గా తిట్టకుండా సైకిల్ ని ఎలా నడపాలో పాఠం ద్వారా చాలా సున్నితంగా చెప్పారు. ఇప్పటికి ఆయన చెప్పిన విధానం బాగా గుర్తుండిపోయింది.

ఆయనో అద్భుతమైన వ్యక్తిత్వం కల మనిషి. ఆయన నుంచే నేను మనిషికి మంచి నడవడిక , మంచి మాట సున్నితత్వం వుంటే వాళ్ళు ఎన్ని సంవత్సరాలైనా గుర్తున్దిపోతారని , ఆయన నేర్పిన దాంట్లో కొంతైనా రోజూ పాటించాలని అనుకుంటూ వుంటాను. నిజం గా జీవితం లో అలాంటి వ్యక్తులవల్లె కొద్దిగానైనా మంచితనం తో బ్రతుకుతున్నాము లేకపొతే, ఎలా వుండేవాల్లమో అనిపిస్తుంది.

పెళ్లి roju

2010-12-13T22:29:00.002+05:30

కొన్ని నెలలు అయ్యాయి బ్లాగ్లోకంలో అడుగు పెట్టి. కొత్త వుద్యోగం, కొత్త ప్రదేశం, కొత్త స్నేహితులు అంతా కొత్త వాతావరణం. తీరిక లేని జీవితం. కాస్త ఊపిరి పీల్చుకుని ఇదిగో ఇవాళ , మా పెళ్లిరోజున తీరిక దొరికింది. మొదట్లో వున్న ఆ అత్యుత్సాహం, పెళ్లిరోజు కోసం ఎదురుచూడ్డం, అన్నీ తగ్గిపోయాయి. ఏదో పెళ్లిరోజు కాబట్టి నలుగురి కోసం అన్నట్టు హోటల్ నుంచి తెప్పించుకుని అందరం కలిసి తినడం. ఇంతేనా. అవును మరి . ఈ యాంత్రికమైన జీవితంలో కూడా మా లోకం మాకుంది అన్నట్లు ప్రవర్తిన్చేవారిని చూసి ముచ్చట వేస్తుంది. కొత్తల్లో పెళ్లి రోజు నాడు అది ఇవ్వలేదు ఇది ఇవ్వలేదు అని సాధింపులు. సర్లే అని సర్డుకుపోవదాలు.మరి ఇప్పుడేమో ఊహించనివి ఇచ్చినా మనసులో నిస్తేజం . అవతల్లి వ్యక్తీ... నా భాగస్వామిని ఇప్పుడైనా నా మనసు అర్థం కాదా అని అడగలేక, తన మనసు బాధపెట్టలేక
సర్ది చెప్పుకోవడం. పెద్ద నాకోచ్చిపడిన కష్టాలేవీ లేవు. కాని చిన్ని చిన్ని కోరికలు తీరడం లేదు. అవి తీరేనాటికి నాకు వాటిని తీర్చారన్న సంతోషమూ కలగడం లేదు. ఏదైనా మనకు కోరిక కలిగినప్పుడు తీరితేనే ఉత్సాహం. నాకు మటుకు ఇవాళ మా పెళ్లిరోజు చాలా ప్రశాంతంగా జరిగింది. ఒక విధమైన మెచ్యురిటి వచ్చింది ఆలోచనల్లో. నా కోసం ఒకరున్నారు అనే భరోసా. తనకు అన్నీ ఇక నేనే అన్న భాద్యతతో కూడిన అనుభూతి. ఇక సమయం లేదు. రేపు కోసం ఎదురు చూపు. మనం చేసే ప్రతీ చిన్న పనినీ ఆస్వాదిస్తూ , తృప్తిగా బ్రతకటం నేనూ నేర్చుకోవాలని, అందరూ అలాగే వుండాలని కోరుకుంటున్నాను.

బాపట్ల మిరపకాయబజ్జి

2010-07-23T21:51:00.003+05:30

సెలవులకి బాపట్ల వెళ్ళగానే ఆ సాయంత్రం తప్పనిసరి కార్యక్రమం, మిరపకాయ బజ్జీలూ, పునుగులూ తినడం. ఎన్ని చోట్ల తిన్నా వాటి రుచి మటుకు రాదు. ఆరింటికల్లా మేము వుండే వీధి, అదే మయాబజారుకి దగ్గిరలోవున్న వెంకటేశ్వర మహలు సినిమా హాలు దగ్గిర బండి దగ్గిరకు వెళ్లి వేడి వేడిగా వేయించుకుని తెచ్చేవాళ్ళం. బాగా చిన్నగా వుండే మిరపకాయని బజ్జీగా వేసి దాని మధ్యకు కోసి సన్నగా తరిగిన వుల్లిపాయముక్కలని వాటిలో కూరి, పైన నిమ్మరసం పిండి పొట్లం కట్టి ఇచ్చేవారు. వాటితోపాటు శనగపప్పు వేసి చేసిన పునుగులని, పచ్చిమిరపకాయ పచ్చడిని(ఇంట్లో పెద్దవాళ్ళ కోసం)అడిగి మరీ తెచ్చేవాళ్ళం. ఇంటికి వెళ్ళగానే గబ గబా ప్లేటులు మంచినీళ్ళు తెచ్చి అందరం వసారాలో కూరచునిచుట్టుపక్కల వున్నా మా స్నేహితులని కూడా పిలుచుకుని సరదాగా తినేవాళ్ళం. ఒకరికేమో బాగా కారంగా వున్న బజ్జీ వచ్చేది.నీళ్ళు తాగినా సరిపోక మెట్లగదిలోకి వెళ్లి బెల్లమ్ముక్క నోట్లో వేసుకు వచ్చేవాళ్ళు. నేను మటుకు మిరపకాయతో సహా తిన్నట్టు అందరి ముందూ నటించి, తొక్కు మాత్రంతిని మిరపకాయ పారెసేదాన్ని. కళ్ళ వెంట నీళ్ళు రాకుండా తినడం ఒక గొప్ప మరి . కాస్త మిరపకాయలోనే వుండేది వాటి రుచిని మరిచిపోలేక పోయాను.

కారం తెలీకుండా మధ్యలో పునుగులు తినేవాళ్ళము. . మిరపకాయ వల్లనే వాటికా రుచి వచ్చిందనుకుంటాను.గుంటూరు మిరపకాయకి సాటిలేదు కదా. ఎన్నోచోట్ల రక రకాలుగా తయారు చేసిన బజ్జీలని తిన్నాను కానీ వాటికవే సాటి. అట్లాగే మా బాపట్ల గడియారస్తంభం పక్కన అమ్మే బాదం మిల్కు మరెక్కడా దొరకదు. బాదం పలుకులు తగులుతూ చాలా రుచిగా వుంటుంది. తమ్ముల్లిద్దరికీ అది ఇప్పించి నేను నల్ల ద్రాక్ష రసం తాగేదాన్ని. వాళ్ళిద్దరూ ఇంటికి రాగానే నా మీద కంప్లైంటు ఇచ్చేవాళ్ళు. మర్నాడు ఆ వంకతో మళ్ళీ రిక్షా మీద వెళ్లి ఇంకోసారి తాగి, వచ్చేవాళ్ళం. కాస్త పెద్ద అయ్యాక స్నేహితులతో వెళ్ళేవాళ్ళం. నేనూ మా విశాల వెళ్లి ద్రాక్ష రసం తాగి ఆకుపచ్చని సంపెంగ పూలు కొనుక్కుని వచ్చేవాళ్ళం. తల్చుకుంటే చాల సంతోషంగా వుంది. కానీ మా అబ్బాయికి మాత్రం బయటి వస్తువులన్నీ బంద్. అప్పుడు మమ్మల్ని తిననిచ్చినా ఇప్పుడు మనవడి కి మటుకు అన్నీ రూల్సు. అర్జెంటుగా రేపు మిరపకాయ బజ్జీలు చేసుకు తినాలి. బాపట్ల మిరపకాయని ఎప్పటికి తినగలనోఏమో.

నా హృదయం

2010-07-04T22:05:00.001+05:30

ప్రేమని ప్రేమించాను కానీ
ఆ ప్రేమే నన్ను నిర్దాక్షిణ్యంగా దూరం చేసింది
స్నేహంతో స్నేహం చేసాను కానీ
ఆ స్నేహం తలుపులు మూసి వేసింది
నాకెందుకీ బాధ
అంతా గతం
ఇక జ్ఞాపకాలే నా నేస్తం.

నా హృదయం

2010-07-04T21:16:00.003+05:30

ప్రియా నీవు లేక
ప్రకృతి లోని సోయగాలు చిన్నబోయాయి
ఏ రేయి వెన్నెలా చల్లదనాన్ని ఇవ్వడం లేదు
సూర్యోదయమూ వెచ్చదనాన్ని ఇవ్వడం లేదు

ప్రతీ అందాన్నీ మనసుతీరా ఆనందించాలనే వుంది

కానీ ఎలా

నా మనసు నీ హృదయంలో కదా వున్నది .

నాతో ఆడుకున్నవాళ్ళు

నాతో అల్లరిచేసినవాళ్ళు

నా మరపురాని బాల్యం

నా ఆనందకరమైన రోజులు

పోయాయ్ అన్నీ పోయాయ్

జ్ఞాపకాలే మిగిలాయ్

నానిగాడు-కుక్కపిల్లా

2010-07-02T21:53:00.005+05:30

మా తమ్ముడు యూరోపు ప్రయణం నుంచి వస్తూనే నేను కుక్కపిల్లని పెంచుకుంటాను అని అన్నాడు. అది విన్న నానిగాడి ఆనందానికి అవధులు లేవు. పదండి బావగారూ అంటూ మా ఆయన్ని వెంటబెట్టుకుని వెళ్లి నాలుగు గంటల తర్వాత మా కొత్త అతిధి నెలరోజుల కుక్కపిల్ల 'స్నూపీ' తో వచ్చారు. వీడు దాన్ని చూసి మొదట్లో భయపడ్డ మెల్లిగా ఒక అరగంటకి దాన్ని ఎత్తుకున్నాడు. ప్రతీ పది నిమిషాలకోసారి దానికి పాలు పోయడం అది ఇల్లంతా తడపడం, నేను తుడవడం. అప్పుడే అది కారులో ప్రయాణం చేయలేదు కాబట్టి దాన్ని నెలరోజులు చూసాక కారులో తీసుకుని వెళతానన్నాడు. నానిగాడికి దానితోనే సరిపోయేది.దానికీ వాడితోబాటే వేడి అన్నం పప్పు కలిపి నెయ్యివేసి పెడితే వాడికో ముద్దా దానికోముద్దా వేస్తూంటే చల్లారకుండా తినేది. వాళ్ళ స్కూలునుంచి రోజూ నలుగురిని తీసుకువచి దాన్ని చూపించేవాడు. వాడి బొమ్మ కార్లు పెట్టి దాని చేత దాటించేవాడు. వాళ్ళ స్కూలులో వాడో పెద్ద హీరో అయ్యాడు. రాత్రి పదిన్నారకి 'స్నూపీ' నిద్ర పూర్తి చేసుకుని మమ్మల్ని లేపేది.దాన్ని కాసేపు నిమిరి కూర్చున్నాక అది నానీ ఇచ్చిన చిన్న కప్పుతో ఆడుకుంటూ కూర్చునేది. పడుకోగానే మళ్ళీ అరిచేది. పూర్తిగా తెల్లారకుండానే నానీ నిద్ర లేచేవాడు. నాకేమో నిద్ర సరిపోయేదికాదు. మెల్లిగా వాడికి అన్నం పెట్టేటప్పుడు అదీ అరిచేది పెట్టమని. వేడి అన్నంలో నెయ్యివేసి పప్పుకలిపి నానికి ఒక ముద్దా దానికి ఒక ముద్దా పెట్టేదాన్ని . అది వాడికి పెట్టేటప్పుడు వాడిలాగే వేడిగా వుంటే తప్ప చల్లారితే తినేదికాదు. ఒక రోజు వాళ్ళ నాన్న తెచ్చ్చిన కుక్కబొమ్మని, పులి బొమ్మని దానికి ఇస్తానని ఎవరూ ఊహించనటువంటి నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. రెండూ తీసికెళ్ళి దాని ముందు పెట్టగానే అది వాటిని ఒకటే అరవడం మొదలుపెట్టింది. పులినైతే దాని దగ్గరకు వెళ్ళాను మళ్ళీ అది దాన్ని ఎక్కడ కొడుతుందో అని వెనక్కు రాను. మొత్తానికి మా స్నూపీ 'పులి 'ని చీల్చి చెండాడింది. వీడేమో అది నిజంగా పులిని చంపినట్టు ఫీల్ అయ్యాడు. ఎలాగో దాన్ని వదిలి స్కూలికి వెళ్లి వచ్చేవాడు. నలుగురు స్నేహితులని తీసుకువచ్చి దాన్ని చూపించి అన్ని ముచ్చట్లూ వాళ్ళకి వివరించేవాడు. వాళ్ళ మధ్య స్నూపీ వాళ్ళ పెద్ద హీరో అయ్యాడు. దాన్ని మా తమ్ముడు వాళ్ళవూరు తీసుకుని వెళుతూంటే చాలా బాధ పడ్డాడు. నెలకో సారి దాన్ని చూసూనే వుండేవాళ్ళం. దాన్ని ఇక్కడికి మా తమ్ముడు కారులో తెచ్చేవాడు.దోవంతా దానికి చపాతీలు, మనుషులని చూసి అరవకుండా జీడిపప్పు తినిపించేవాడు. దానికి అప్పుడే కాచిన పాలని అది చూస్తూండగా చల్లార్చి పోస్తేనే తాగుతుంది.
వేరేకుక్కలని చూసి అది కుక్క అన్న విషయం మరిచిపోయి భయపడి దాక్కుంటుంది. అదీ మనిషే అనుకుంటుంది. అదీ మా తమ్ముడితో పాటే మంచం మీదవాడిపక్కనే దిండు మీద తల ఆనించి పడుకుంటుంది.
దాన్ని వదిలి రావాలంటే వాడికి ఏడుపే. నాని ఏది మాట్లాడినా దానికి అర్థం అవుతుంది. ఇంకా వాళ్ళ ఇద్దరి ముచ్చట్లు బోలెడు.

పిచ్చాపాటి

2010-06-26T21:06:00.006+05:30

తొలిసారి కాలేజీలో అడుగు పెట్టినరోజుని ఎవరూ మరిచిపోలేరు. పది నుంచి పదకొండుకే అయినా ఏదో బ్రహ్మాండమైనది చదివేయ్యడానికి వచ్చిన ఫీలింగు. కాస్త గుండె దడ కూడానూ.నేను బాపట్లలోనే మా పెద్దమావయ్య ఇంట్లో ఉండి చదువుకున్నాను. నిజంగా ఇప్పుడు తలచుకుంటే నవ్వు వస్తుంది. అన్నీ నాకే తెలుసన్న ఫీలింగ్.మా వాడికి ఇప్పుడే ఆ ఫీలింగ్ అనుకోండి.నా స్నేహితురాలు ఒకరిని ప్రేమించి ,తనకి ఎవరైందీ తెలియకుండా ప్రేమలేఖలు రాసేది.కొంత కాలానికి రాసింది తానేనని తెలిసేలా చేసింది. కాని ఆ అబ్బాయిదగ్గిరనుంచి రెస్పాన్స్ లేదు. దాంతో తన బాధ చూడలేక నేను ఆ అబ్బాయిని పెద్ద ఆరిందాలాగా దులిపేసాను(నేను ఫస్ట్ ఇంటరు, అతను ఇంజినీరింగు మూడో సంవత్సరం ,తను సెకండు ఇంటరు)ప్రేమించనప్పుడు రోజూ తనవైపు చూసి ఎందుకు బాధపెట్టడం అని. సర్లేమ్మ నీకర్ధం కాదులే అని నవ్వేసి వెళ్ళిపోయాడు. వెళుతూ బాగా చదువుకో అనికూడా చెప్పాడు. ఇందంతా ఎందుకంటే , చాలా.... సంవత్సరాలకు కాని నాకు అర్థంకాలేదు అతనెందుకు అలా అన్నాడో.నేను కేవలం నా స్నేహితురాలి బాధనే చూసాను.జీవితాన్ని చూడలేదు.ఇద్దరూ అంతా మరిచిపోయి హాయిగా విడిగా సంసారాలు చేసుకుంటున్నారు. నేను ఇప్పుడు ఒక్కసారైనా తనకి సారీ చెప్పాలి. నా ఫ్రెండ్ కోసం మా కాలేజీలో వున్న మా బజారు వాళ్లకు అతను చాలా చెడ్డవాడని ప్రచారం చేసాను. దానివల్ల జరిగిన నష్టం ఏదీ లేదు కానీ నా జ్ఞాపకాల్లోంచి తీసేయ్యలేకపోతున్నాను. తెలియక చేసిన పొరబాటు.

ఈ కవితలు నాకిష్టం.

2010-06-20T22:07:00.001+05:30

బెజవాడ గోపాలరెడ్డిగారు రాసిన "ఆమె" పుస్తకాన్ని మా ఇంట్లో నేను చాలా చిన్నప్పుడే చదివాను. అప్పుడు నాకు బాగా అర్థమయ్యే భాషలో వున్నట్టు అనిపించేది. తర్వాత టీనేజీలో వున్నప్పుడు ఆ కవితలన్నీ నేను వ్యక్తపరచలేని నా మనసులోని భావాలకు అక్షరరూపమల్లె అనిపించాయి. తర్వాత చదివినకొద్దీ ప్రతీసారీ కొత్త అర్థాలు తెలిసినట్లుగా అనిపించేవి. ఇప్పటికీ నాకవి చదివిన ప్రతీసారీ అద్భుతంగానే అనిపిస్తాయి. కాలేజీలో చదివేటప్పుడు వాటి ప్రభావంతో మేమందరం చిన్న సైజు కవుల్లాగా మాట్లాడుకునేవాళ్ళం.

నీ కన్నులు మబ్బులు

నీరు వుంది మెరుపు వుంది.

నేను ఒంటరివాడను

సహచరులెవరూ లేరు చీకటిపడగానే

కూడనుండిన నీడ కూడా మాయమగుతుంది

నిద్ర వస్తే బాగుండును

కలలోనైనా ఆమెను చూడవచ్చు

నీ కన్నులు పలుకరిస్తే

వసంతం

వాడిగ చూస్తె

గ్రీష్మం

మరల్చుకొంటే వర్షం

చూడకపోతే శిశిరం .

అతి సర్వత్ర వర్జయేత్ ......

2010-06-18T22:42:00.005+05:30

చిన్నప్పుడు మాఅమ్మ 'అతి సర్వత్ర్ వర్జయేత్' అని 'బీనా దేవి' గారు రాసిన కథ చదివి వినిపించేది. అది వింటూ పడీ పడీ నవ్వేవాళ్ళం. ఆయన రాసిన తీరు అంతలా నవ్వు తెప్పించేది. సెలవులకి చుట్టాలింటికి వచ్చిఆ ఇంటి పెద్ద క్రమశిక్షణతో పడ్డ పాట్ల గురించిన కథ. నాలిగింటికే చీకట్లో లేచి మగవాళ్ళు ఆసనాలు, ఆడవాళ్ళు ముగ్గులూ వేయాలనడం, భోజనంలోకి ఎర్రటి ముద్ద(పొట్టుబియ్యం తో వండిన అన్నం అన్నమాట) ,నల్ల ముద్ద ,ఆకులతో కప్పుకు పోయిన నీళ్ళ మజ్జిగ వేసి పెట్టడం తాంబూలం వేసుకున్నాక మధ్యాహ్నం నిద్ర ఎందుకు పోకూడదో చెప్పడం ఇలా కథ అంతా పిచ్చగా నవ్విస్తూ వుంటుంది. ఎందుకో ఈ రోజు గుర్తుకు వచ్చింది. ఆదివారం నాడు పుస్తకం ఎక్కడ వుందో వెతకాలి. అందరం ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఇలాంటి అతి కష్టాల బారిన పడ్డ వాళ్ళమే. అద్భుతమైన హాస్యం తో మనలను తెగ నవ్వించే కథ.

ఇంతకీ ఏంటంటే మన జీవితంలో అతిని అతిగా ప్రదర్శించేవాళ్ళు చాలా మంది తారసపడుతూంటారు. కొన్నిసార్లు వాళ్ళు అతిని ప్రదర్శిస్తున్నారని తెలిసికూడా నవ్వుతూ వాళ్ళ మాటలకి తలూపే పరిస్థితి భరింపరానిది.(నేనూ ఈ నా అతి రాతలతో అలాగే ప్రవర్తిసున్నానేమోనని అనుమానం.)మాకు తెలిసిన ఒకాయన నోరు తెరిచాడంటే ఇక జాతకాల గురించి, వాస్తుగురించి, ఆయన చేసే పూజలగురించి ఒకటే సొద. మనకీ పంచాంగాల ద్వారా, మీడియా ద్వారా కాస్తో కూస్తో పరిజ్ఞానం ఏడుస్తోంది కదా.ఐనా సరే .ఆ విషయాలన్నీ ఆయనకి మటుకే తెలిసినట్టుగా, మనం ఇవాళే కొత్తగా వింటున్నట్టుగా తెగ అతి గా వాగుతారు. హి హి అని ఇకిలించడం తప్ప ఏమీ అనలేని పరిస్థితి.

ఇంకొకరు చూసిన సినిమానల్లా వర్ణించి ,చూడాలన్న కోరికని చంపేసే రకం.వద్దు బాబో అన్నా వినరు.ఇంకొకరు అతిగా తిండి గురించి వర్ణించే రకం. ఇలా సవాలక్ష 'అతులతో' అతిగా బాధ పడుతున్న నాకు విమోచనం ఎలాగో తెలియడం లేదు.

కొన్ని 'అతులు' మటుకు మనకి భలే నవ్వు తెప్పిస్తాయి. ఏం చేస్తాం తప్పవు. భరించాల్సిందే. ఒకరు గట్టిగా అరిచినట్లుగా మాట్లాడితే ఇంకొకరు మాట్లాడేది అస్సలు వినపడదు , అర్ధం కాదు. వీళ్ళని చిన్నపటినుండి మా ఊళ్లోనే చూస్తున్నాను. అంటే, వినడానికి ట్రై చేస్తున్నాను. ఎన్నేళ్ళైనా వాళ్ళ తీరు వాళ్లకి అర్ధం కాదు.

నవ్వుకొని, నవ్వించడానికి తప్పక చదవండి 'బీనాదేవి' గారి "అతి సర్వత్ర వర్జయేత్" కథ.

ఎండా కాలం-పూల జడలు

2010-06-03T22:32:00.002+05:30

ఇప్పుడెవరూ వేసుకోవడం లేదు కానీ మా చిన్నప్పుడు సెలవలోచ్చినా ,పండగలోచ్చినా ఆడపిల్లలు పూల జడ వేయించుకునేవారు.ఆ రోజు ఒకటే హడావిడి. మా అమ్మమ్మని ,ఆమ్మని ఒకటే తొందరపెట్టి పెందలాడే అన్నాలు తినేసి ,వాళ్ళనీ పనులు తొందరగా చేసుకొమ్మని గోల పెట్టె వాళ్ళం.వాళ్ళేమో తలంటి పోసుకున్న జుట్టు, కాసేపు మా పనులయ్యేదాకా పడుకొని లేవండి అని అనేవారు.సరే కాసేపు నిద్ర పోయి లేచేవాళ్ళం.అప్పటికి ఇంకా రెండు అయ్యేదేమో.లేవగానే పెరుగాన్నాలు తినేసి నేనూ, మా మావయ్య కూతురు, అత్తయ్య కూతురు, మా ఎదురింటి వాళ్ళు కావలసిన సూదులు ,దారాలూ, సన్నని తెల్ల చీపురుపుల్లలు రెడీగా పెట్టేవాళ్ళం.ఈలోపల మల్లెపూలమ్మి దగ్గర మా అత్తయ్య ,అమ్మ కలిసి పూలు కొనేవాళ్ళు.మా అమ్మమ్మకి రక రకాల పూల జడలు వేయడం వచ్చును.ఏవో చాలా పేర్లుండేవి, గుర్తుకు రావడంలా.(కత్తెర జడ ,చక్రాల జడ లాంటివి)అస్సలు గుర్తుకురావడంలా.మల్లెపూల మధ్యలో కనకామ్బరాలతో డిజైన్లు వేసేవారు.తర్వాత అందరి ఇళ్ళకీ వెళ్లి జడలు చూపించి వచ్చేవాళ్ళం.మర్నాడు పదకొండింటి దాకా వాటితోనే వుండేవాళ్ళం. ఇప్పుడు నా జుట్టంతా వూడడానికి నాకు వేసిన, మల్లె,కనకాంబర,గులాబి,చామంతి పూలజదలే కారణమని అందరినీ అరిచేదాన్ని.నా గట్టి నమ్మకం కూడా అదే.
వాళ్ళ దగ్గిరనుంచి ఆ విద్య నేర్చుకోలేకపోయనే అని బాధపడుతూంటాను.నా స్నేహితురాలు విశాల వాళ్ళఅమ్మగారికి పూలజడలు వేయడంలో చాలా పేరువుంది. నేను ఆ విద్య అంతరించిపోకుండా నేర్చుకోమని చాలా సార్లు చెప్పాను.కాని వాళ్ళ అమ్మాయికి ఉన్నఇంటరెస్టు తనకి లేదు.ఏమి చేయగలము.దయచేసి పూలజడలు వేయడం వచ్చిన వాళ్లెవరైనా వుంటే, కొత్తగా పెళ్లి అయిన వాళ్ళని , పెళ్ళికావలసిన వాళ్ళని నేర్చుకొని వాళ్ళ పిల్లలకూ నేర్పించమని ,దాని వాళ్ళ మన సాంప్రదాయిక విద్య మర్చిపోకుండా ఉంటాము. ఇప్పుడు ఎన్ని రెడీమేడు జడలు వున్నావాటి అందం రాదుకదా.నాలాగా ఎవ్వరూ మిస్ అవ్వకూడదు మరి.మా అమ్మమ్మ లేదు కదా ఈ లోకంలో నాకు నేర్పించడానికి.

బాపట్ల జ్ఞాపకాలు

2010-05-31T13:00:00.002+05:30

చిన్నప్పుడు మనం తిరిగిన ప్రదేశాలని ఎవ్వరమూ మరిచిపోలేము. ఎన్నేళ్ళైనా సరే మా వూరు బాపట్ల అని చెప్పుకుంటే ఎంతో ఆనందం కలుగుతుంది. సెలవుల్లో తిన్న ముంజలు, ఐస్ క్రీములు ,మామిడిపళ్ళు,తాగిన కొబ్బరిబొండాలు, మధ్యాహ్నం నిద్ర పోకపోతే మావయ్య సాయంత్రం ఆడుకోవడానికి పంపించనని బెదిరించడం, పెరుగన్నం మెక్కి నిద్ర లేచి ఇసకలో పడి ఆడటం, బావి దగ్గిర స్నానాలు ,ఆరున్నరకల్లా తులసికోట దగ్గిర భోజనాలు, ఆరుబయట వెన్నెల్లో మేడమీద చుక్కల్ని లెక్కబెడుతూ ,ఆకుకదిలినా భయపడుతూ పడుకోవడం ఇవన్నీ ఈనాటికీ గుర్తుండే జ్ఞాపకాలే కదా.

ఈనాటి పిల్లలకి వీటికి సమకూర్చినా మనం అనుభవించిన సంతోషం మిస్ అవుతోంది. కార్తీక పౌర్ణమికి బండి కట్టుకొని సముద్రస్నానికి వెళ్ళే వాళ్ళం తెల్లవారుజ్హామునే. ఇప్పటివారికి ఎన్ని బీచులు చూపించినా మనం అనుభవించింది వీళ్ళకి తెలియదే అన్న అసంతృప్తి.

వేటూరి సాహిత్యం మన జీవితంలో...

2010-05-25T18:02:00.005+05:30

అనుక్షణం మనలో కదలాడే భావాలకు అక్షరరూపం ఇచ్చి మన భావోద్వేగాలను తెలియపరచడానికి అక్షరాలను పాటగా మలిచి మన జీవితంలో మమేకమైన మహానుభావులు 'వేటూరి' గారు , ఇక మన మనసులోని మాటను పాటగా మార్చే ఆ 'శక్తి' మనలను ఆశక్తులను చేసి వెళ్లడాన్ని భరించలేకున్నాను.
సంతోషం కలిగినా దుఖం కలిగినా తలుచుకునే ఆయన పాటలు ఇక మనకు జ్ఞాపకాలు మాత్రమే.
ఎలా ? ఎలామరి?
మరచిపోలేని మరపురాని వేటూరిగారు.

నా జ్ఞాపకాలలోని రచనలు

2010-05-05T21:17:00.004+05:30

చెప్పాను కదా, చిన్నప్పటినుంచి పుస్తకాల పిచ్చని. మా ఇంట్లో వున్న పుస్తకాలలో ఎక్కువసార్లు చదివింది శరత్ సాహిత్యం 'శ్రీకాంత' నా ఎనిమిదో క్లాసు నాటికే దాన్ని చదివాను. ఇప్పటికీ దాని చదువుతూ వుంటే ఆ పాత్రలతో నేను కలసి వున్న అనుభూతి కలుగుతుంది. టీన్సులో విపరీతంగా చదివింది 'యండమూరి' రచనలే. 'అంతర్ముఖం, ఆనందోబ్రహ్మ ,ప్రియురాలు పిలిచె,భార్యా గుణవతి శత్రు,విజయానికి ఇదు మెట్లు'
నా ఆల్ టైం ఫేవరెట్స్ . అలాగే అడవి బాపిరాజుగారి 'నారాయణరావు',గురజాడగారి '
కన్యాశుల్కం'-ఎవరికి ఇష్టముండదు ?ఇంకా కొన్ని జ్ఞాపకం రావడము లేదు.బెజవాడగోపాలరెడ్డిగారు రాసిన'ఆమె' అనే కవితల పుస్తకం ఇంట్లోవుంటే చదివి దాన్ని ఇప్పటికీ భద్రం గా దాచాను.ఆయన రాసిన ముందు మాట చదవాలిసిందే. ఇలా సాగేది ఆయన కవిత్వం....
నీకన్నులు పలుకరిస్తే వసంతం, వాడిగచూస్తే గ్రీష్మం
మరల్చుకొంటే వర్షం, చూడకపోతే శిశిరం.

నీకన్నులు మబ్బులు. నీరు వుంది, మెరుపు వుంది.
ప్రతిదీ ఎంత చదివినా ప్రతీసారీ ఆ భావం కొత్తగా అనిపిస్తుంది.ఇంతకన్నా అందంగా ఎవరైనా భావాన్ని వ్యక్తపరచగలర
కృష్ణ శాస్త్రి , ఉష శ్రీ ల జ్ఞాపకాలు ఇంకో టపాలో నెమరేసుకుంటాను.

నేనిష్టంగా చదివిన పుస్తకాలు

2010-04-27T23:29:00.002+05:30

తెలుగులో నాకు వూహ తెలిసినప్పటినుంచి చందమామ పుస్తకాన్ని, ఈనాడు పేపర్ని చదువుతున్నాను. పుస్తకాల పురుగుని అయ్యాను. చిన్నప్పుడు 'మంత్రపుష్పం' లాంటి చిన్న చిన్న పుస్తకాలని క్లాసు బుక్స్ లో పెట్టుకుని చదివి దాని గురించి డిస్కస్ చేయడం, తముళ్ళని కూర్చోబెట్టుకుని ఆ కధలన్నిటిని మళ్ళీ వర్ణిస్తూ చెప్పడం. ఇంగ్లీష్ లో బాగా మనసుకు హత్తుకున్నది "ఆలివర్ ట్విస్ట్". ఇప్పటికి పిల్లలందరికీ దాన్ని గిఫ్ట్ గా ఇస్తూంటాను. కాని మా అబ్బాయికి పది నిండినా ఇంకా చదవలేదు . ఇంట్లో వందల పుస్తకాలున్నా రీడింగ్ హాబిట్ ఇప్పుడిప్పుడే వస్తోంది.{వాడి సంగతి ఇంకో టపాలో.}నేను ఎనిమిది, తొమ్మిది క్లాసులకి దాదాపు తెలుగు ఇంగ్లీషు నవలలు చాలా చదివాను. ప్రతీ సెలవలకు బాపట్ల వెళ్ళడం అక్కడ లైబ్రరి నుంచి అద్దెకు పుస్తకాలు తెచ్చుకుని చదవడం. మా చిన్నతమ్ముడు నాతోబాటు బాగా చదివేవాడు. అక్కడే మా ఇంటికి రెండిళ్ళ అవతల వున్నమా అమ్మకు అక్కవరసైన వజ్జిరమక్కయ్య (మేమూ అలాగే పిలిచేవాళ్ళం)వాళ్ళింటికి వెళ్లి నలభై ,యాభైలనాటి చందమామలు, బైండు చేసినవి, వాళ్ళ అబ్బాయికోసం చిన్నప్పుడు కొన్నవి, కాసేపు అక్కడా ,మా వసారాలోను చదివేవాళ్ళం. అన్నం తినేటప్పుడూ అదే పని మా పెద్దమావయ్య అరిచే వరకు. రిచీ రిచ్ బైండ్లు తెగ చదివాము. కాని ఆ పుస్తకాలూ చదువుతూ చేసుకునే ఇమాజినేషన్ ఆ ఆనందం ఈనాటి పిల్లలు మిస్ అవ్వుతున్నారు. కన్యాశుల్కం,శరత్ సాహిత్యం, కృష్ణ శాస్త్రి కవితలు ఇలా ఎన్నని చదివానో. ఇప్పుడు అంత సమయమూ లేదు కదా.

మా తెలుగు సర్ (రెడ్డి సర్)

2010-04-24T22:11:00.002+05:30

నిజానికి ఈనాడు నీతి ,నిజాయితీ ,సంస్కారం ఇంకా నిలిచివున్నయంటే దానికి కారణం మా తెలుగు సర్ మాత్రమే.
ఆనాడు ఆయన చలువ వలన ఈనాటికి మాలో కొన్ని విలువలు బతికేవున్నాయనుకొంటాను. ఆయన పుణ్యం వల్లనే పుస్తకాల పిచ్చి(సరైన పదం కాదేమో) మానసిక ఆనందాన్ని కలుగచేస్తోంది. ఎటువంటి సాహిత్యాన్ని చదివి ఆస్వాదించాలో నేర్చుకున్నాను. ఆనాడు సరిగ్గా అర్ధం కాకపోయినా నైతిక విలువల గురించి ఆయన చెప్పింది ఈనాటి పరిస్థితుల్లో మర్చిపోకుండా వున్నందుకు ఆనందిస్తున్నాను.
నా దృష్టిలో మా శివశంకర్ రెడ్డి సర్ , నా తొలిగురువు ఒక మహానుభావుడు. ఎప్పటికైనా ఒక్కసారి ఆయన్ని కలవాలన్న ఆశ తీరుతుందో లేదోచూద్దాం..
చెప్పండి మరి. ఇంకా ఈ ప్రపంచంలో నిజాయితీగా ఒక్కనాడైనా, లేక ఒక్కసారైనా మాట్లాడగలుగుతున్నామ?
బ్లాగు పుణ్యమా అని ఇది సాధ్యం అవుతోంది కదూ.

తొలి స్నేహం మరువగలమా?

2010-04-22T23:55:00.004+05:30

చిన్నప్పటి స్నేహాలు , ఆటలు గుర్తుకొస్తే మనసంతా ఉత్సాహంతో నిండిపోతుంది కదూ!
క్రిష్టియన్ స్కూల్లో చదవడంతో క్రమశిక్షణ బాగానే వచ్చింది. మా గ్రూపు ఫస్ట్ క్లాసు నుంచి టెంతు క్లాసు దాకా కలిసి వుంది. లంచ్ లో జామకాయలు, రేగుపళ్ళు ,మామిడికాయ ముక్కలు తింటూవుంటే, మా తమ్ముళ్ళు ,చెల్లెళ్ళు వచ్చి తీసుకునేవాళ్ళు.మేము ఎవరి జేబులో మిగిలివుంటే వాళ్ళం పంచుకునేవాళ్ళం.
షర్మిల, సంధ్య, శాలిని, ఇందు, స్టెల్ల ,సురేఖ ,నరేందర్, వేణుగోపాల్ ఇదీ మా టీము. నేనూ షర్మిల ఇరవైరెండేళ్ళ దాకా స్నేహాన్ని కొనసాగించాము. తన పెళ్లి అయ్యాక క్రమేపీ దూరం పెరిగింది. (పెళ్లి కాంగానే అంతలా అమ్మాయిలెందుకు మారిపోతారో నాకిప్పటికీ అర్ధం కాదు.) కానీ ఈనాటికీ నేను తనని మరిచిన రోజు లేదు. అందరూ ఎక్కడ వున్నారో తెలియదు. అందర్నీ ఒక్కసారన్నా కలవాలనివుంది. ఎవరికి గుర్తుండరు మరి చిన్ననాటి స్నేహితులు?
నా స్కూల్ మేటు కాకపోయినా మా అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఎదురింట్లోని విశాల తో(నా చిన్ననాటి నేస్తంతో) ఇప్పటికీ నా స్నేహం కొనసాగుతోంది. అది నా అదృష్టం. నిజం కాదా మరి...

తొలి చివరి జ్ఞాపకం

2010-04-08T22:30:00.003+05:30

తొలి చివరి జ్ఞాపకం, మా నాన్న గురించి. ఒకే ఒక్క జ్ఞాపకం. ఎలా మరచిపోగలను?

నా ఇదో ఏట పోగొట్టుకున్నాను. పక్కన నున్చోబెట్టుకుని చదివించడం మటుకే

గుర్తుంది.

ఏవో సరదాగా రాద్దామనుకున్నాను కాని ముందుగా ఇదే జ్ఞాపకం వచ్చింది.

స్నేహితులు, టీచర్లు, అల్లర్లు, తమ్ముళ్ళతో గొడవలు, తన్నులు తినడాలు....

ఎన్నో ఎన్నెన్నో.

హైదరాబాద్ జూ, బిర్లామందిర్కి అమ్మా తమ్ముళ్ళతో చుట్టాలు వచ్చినప్పుడల్లా

తిరగడం, ప్రతీ సెలవులకి అమ్మమ్మతో(నా జీవితంలో అతిముఖ్యమైన మనిషి)

పెద్దమవయ్య వూరు బాపట్లకి వెళ్ళడం, ఇంకా చాలా సంగతులు.

మళ్లీ గుర్తుచేసుకుంటాను......తిరిగి మర్చిపోకుండా.

2010-03-02T20:19:00.000+05:30

నా తొలిఙ్ఞాపకం,కాదు,నా ఙ్ఞాపకాలు...ఎన్నో ఎన్నెన్నో.వాటిని మర్చిపొతున్నాననే భయం తిరిగి వాటిని నెమరు వేసుకునేలా చేసింది.మనసు పొరల్లోంచి వాటిని బయటకు తీసి చూసుకోవాలనే ప్రయత్నమే ఈ నా "తొలిఙ్ఞాపకం".

2010-03-01T16:09:00.000+05:30